Kasım Sabahı Şiiri - Serdar Yusuf

Kasım Sabahı

Güzel günlerin sabırsız anı,
yorulan çocukluk,
kirli zihinler,
kültürel bozukluklar...
İnsan denen vahşinin
iyiliğe uyanması yok.

Kehanet dili sarmış tutkuların boynunu.
Acı haz veriyor;
ne kadar kan,
o kadar mutluluk.

Görünüşte sosyal bir ahtapot,
her bir kolunu iyilik adına sallıyor;
dokunduğu yeri yakıyor.

Güzel günler,
güzel çocukların beşiğinde unutuldu.
Beyaz düşler,
beyaz gülüşler
beyaz ipekte kayboldu.

Varlık yokluğu aratır oldu.
Ne kadar kötüyüz biz,
ne kadar iyi?

Gökten damla damla kurşun yağarken saçlarımıza,
ejderhanın ağzında
temiz bir sevgi,
biricik bir güven kalmış.

Kalplerimizi saran
cesaret ve korku
boğazımızda düğümleniyor.

Melekler ağlamış,
bu ucuz ruhlu mahluklara
bin pişman yer gök;
kaçacak yerleri yok.