"karşılıksız sevgi uzerine"

Senin adın geçmiyor hiçbir rüzgârda artık,
ama ben hâlâ dallarıma seni asıyorum.
Gölgen yokken bile gölge bırakıyorum yere,
sanki ayak izlerin hâlâ ıslakmış gibi.
Sevmek, bir nehirin denize varmadan durması
– akıyor, akıyor, ama varamıyor.
Ben o nehir oldum, sen kıyıdaki taş.
Taşın üstünde yosun tutmuyor sevgim,
yine de her bahar yeniden yeşeriyorum.
Karşılık beklemiyorum artık, biliyorum:
sevgi bazen sadece vermek için vardır.
Bir mumun erimesi gibi, sessizce,
kendi ışığıyla yanar, başkasına dokunmadan söner.
Ama yine de teşekkür ederim sana,
varlığınla öğrettin bana
en derin köklerin bile tek başına büyüyebileceğini.
Sen git, ben kalayım burada,
karşılıksız bir bahar dalı olarak,
her yıl aynı çiçekleri açayım,
kimse koklamasa da.