Karlar Üstünde Aşk Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

Kar bu gece sessizce indi
Çocuk gülüşleri gibi beyaz
Günahı olmayan bir masumiyetle
Kapladı çatıları yolları anıları bile

Ve ben anladım o an
Kar gibi düşer insanın omuzuna
Biraz üşütür
Biraz da ısıtır içini
Yeter ki dokunacak bir elin olsun
Yeter ki bakacak gözlerin

Sokak lambası altında eriyen kar taneleri
Sanki adımlarımızı yazdı yere
İki gölge yürüdü yan yana
Kimse bilmedi
Şehrin en sessiz yerinden geçtik biz
Aşka benzeyen bir iyilikle

Bazen susmak gerekir sevgilim
Kar yağarken konuşmak bozar büyüyü
Ben sustum
Sen sustun
Küs konuştu bizim yerimize

Karlar üstünde aşk dediler sonra
Çünkü izlerimiz bir masal gibi kaldı geriye
Her kar tanesi bir hatırlatma
Bir gülüş, bir bakış, bir an...
Ve hala ısıtır içimizi
Sonsuza dek, sessizce
Beyaz bir aşk gibi...