Karın Çağrısı Şiiri - Eyüp Beyhan

Kar yağar tane tane,
beyazdan bir sayfa açılır geceye,
rahmet iner gökten,
bütün canlıya.
Lapa lapa süzülür gök boşluğundan;
birbirine değmeyen her zerre
sabırla kavuşur toprağın tenine.

Dağların dili tutulur kar düşünce,
sessizlik bile üşür.
Her tanesi, sessizliğin mühürlü bir sözü gibi
düşer toprağa.
Beyaz her taraf, sütten beyaz;
kötülük iz bırakacak yer bulamaz.

Gök rahmetle açıldığında,
kar taneleri alnına değdiğinde,
başını hafifçe eğdiğinde
bu sözlerin kapısını çalacak
bir hikmet düşer kalbine.

Beyazın içinde yürürken anlarsın:
Hayatı nasıl ve niçin yaşarsın?
Hiçbir kar tanesi anlamsız değildir;
hepsi gökten düşen bir hatırlatmadır insana:
“İnsan, temizlenmeye muhtaçtır.”

Ve kar yağdıkça berraklaşır dünya;
kötülük beyazın içinde iz tutamaz.
Hayalimdir: bütün dünyayı
kaplasın beyaz;
silinsin lekeler,
erisin bütün kötülükler.

Üşüyen ellerimle değil,
ısınan ruhumla not ettim;
kar yağarken
baktım semaya ve düşündüm:
Kimdi karı yağdıran?

Bir gün,
karın altında bekleyen hakikati
gördüğünde
kar tanesini değil,
Yüceler Yücesi’ni anlayacaksın.