Kargaşa Şiiri - Hilmi Eren

Ahir zamanda tuhaf haller gördüm,
Tavşan, aslana hava atıyordu.
Anlayamadım, çok kafayı yordum,
Aslan, tilki ininde yatıyordu.

Kurbağa korosu şarkı söylerken,
Cümle tosbağalar yarış eylerken,
Boz ayılar baş yaylada yaylarken,
Saksağan, gül dalında ötüyordu.

Sivrisinek, bağlaması elinde,
Bir türkü tutturmuş, kendi hâlinde,
Ağustos böceği, harman yolunda,
Maymunlar coşmuş, alkış tutuyordu.

Zemheride mor çiçekler açarken,
Sürüngenler gökyüzünde uçarken,
Çekirgeler göğ ekini biçerken,
Karıncalar hizmete yetiyordu.

Arılar habersiz ottan, çiçekten,
Sahte bal akıyor yapma petekten,
Manav meyve toplar, kuru kütükten,
Ocak yanmıyor, baca tütüyordu.

Uyuz itler işgal edip pazarı,
İtiraz edene çeker azarı,
Kör köstebek kazdığı tek mezarı,
Tam otuz beş kişiye satıyordu.

Umudu kesmişken bir şafak vakti,
Beyaz atlı yiğit, ortaya çıktı,
Bozulmuş düzene bir ayar çekti,
Ayarsızlara nasıl çatıyordu.

Düzenbazlar, öfkeden kuduranlar,
Yiğide alçakça pusu kuranlar,
Bir kış günü kolumuzu kıranlar,
Halkı kaza diye uyutuyordu.

Alperen’im, kar altında donarken,
Kar üstünde ciğerimiz yanarken,
Katiller, hiçkimse görmez sanarken,
Kirâmen Kâtibin not tutuyordu.