'"kardelen"' Şiiri - Hüzün Masalı

Yine ayaz vurdu yüreğimin bahçelerine,
soldurdu içimin yeşeren tüm dallarını.

Bu sancılı sevda yolculuğu,
baharı görmeden kışa esir olmuş duygılarım.

İçimi üşüten soğuk mesafelerin,
tüketiyor kalbimin tomurcuklarını.

Sen ki sıcaklığınla yüreklendirip,
değil miydin tomurcuklanmama sebep olan?

Şimdi ayaza çekmiş bu kalbinin rüzgârına kapılıp,
üşüdü tüm duygularım.

Biliyorum, sen değilsin bunun sorumlusu;
ben çok anlam yükledim yüreğine.

Kardelen misali,
güneşi görünce öleceğini bilerek sevdalandım
yüreğinin güzelliğine.

Açmak istedim karlı, dumanlı dağlarının
en güzel yerine,
hiç ait olamadığım yamaçlarına.

Öyle güzel ışıldadın ki yüreğimin karanlığına;
ölüm bile güzeldi,
gülüşlerinin sıcaklığına varmak uğruna.

Keşke bu kadar sokulmasaydın yüreğime.
Ne az sevmesini bilirim ben,
ne de hafif.

Ağır sever, çok bağlanır kalbim;
ama bir o kadar kırılgan ve nazlıdır da.

Kardelen misali işte,
güneşe kavuşmak için kendimi unutur da
uzaktan uzağa severim,
kendi içimde seni.