Hüzünlü Mısralar Şiirleri - Şair Hüzünlü ...

Bir gün,
Her şey ansızın bitip gidecek.
Ne sen kalacaksın geride,
Ne de adını duyan olacak.
Her şey tükendiğinde,
Sadece kırlarda birkaç hatıra,

Bir iğde kokusuna sakladım seni
tomurcuk tomurcuk döküldün yüreğime.
İğde çiçeğim, iğdenin baharı saran kokusu gibi
sardı sevdan tüm benliğimi.
Bir bahar sabahı gibi doğdun içime,
sessizce, usulca, hiç fark ettirmeden.

Bir bilsen Kalbim ne çok sevdi seni,
onu görmeyen Gözlerini, Sesimi duymayan o yüreğini ne çok sevdi.
hiç umudu bile yokken sevilmeye dair yine de vazgeçmedi sevdi Bir yudum seni.
karşılık beklemeden çıkarsızca sadece sevdi seni,
ne imkansızlığın umurundaydı, ne de hiç sevmeyecek oluşun.
her şeye kör, her sese sağır, her yüreğe dilsiz kaldı ve yüreğim sadece deli gibi sevdi seni...

Bir söz düştü içime.
Sessiz ama derin bir bakış gibi ısıttı,
bir mevsim gibi değiştirdi içimi.

Ve parmaklarımı gökyüzüne uzattım,
Sakladığım bulutlara sordum seni,

Biliyorum, hakkım yoktu seni sevmeye.
Sen aydınlık yarınlardın, umut dolu;
Ben ise kanadı yaralı bir kelebek,
Yarını olmayan...

Ama olmuyordu işte,

Sen, şu karanlık dünyanın
En güzel ışığısın hayatımda.
Bunca sahtelik içinde
Korkmadan yaslandığım tek duvarsın —
Kendi duvarlarımdan bile sağlam,
Üstüme asla yıkılmayacak olan…

Sahi kaç şiir ederdi gözlerin…
kaç cümleye sığdırabilirdim ki gülüşlerini,
kalbindeki merhametini…
kaç masumiyet anlatabilirdi…

Ilık bir yaz güneşi gibi

Geçti işte..!
Yaşamaya hevesim, insana inanasım,
hayal kurasım, sevesim, nefes alasım,
hepsi geçti benden.
Kırgın bir kalbim var şimdi,
yaşayamadığım her güzel şeye,

Ben bugün öldürdüm içimdeki seni..!
Ve yine bugün, tükettim tüm kelimelerimi, sana dair bütün hayallerimi.
öyle güzel gülüyordun ki, gözlerime bakarken ve öyle içten öyle samimi söylüyordun ki,
seni seviyorum diye, şu kahrolası kalbim ah şu kalbim.
öyle bir inandı ki sana, öyle güzel sevdim ki seni.
hiçbir neden aramadan, hiçbir beklentim olmadan.

Bak yine süzülüyor kuşlar gökyüzünde, yine delice çırpıyor kanatlarını, varmak istedikleri bir yer var yine çok uzaklarda.
Delice esen rüzgara aldırış etmeden, savrulup dursalar da oradan oraya, yine de vazgeçmeden devam ediyorlar uğruna her şeyi göze aldıkları Yollarına.
Bak yine gelmiş sana göçme Mevsimi yüreğimin, toparlamış ne var ne yoksa yüklenmiş sırtına. her şeyi göze alıp düşmüş hiç bilmediği Sen Yollarına, göç etmeyi bile bilmeyen bir serçe misali, küçücük kanatlarının kırılacağından bile Habersizce, Hiç aldırış etmeden sırtındaki onca yüke, hazanı yaşarken inceden inceye, koyulmuş kış gelmeden Sen Yollarına. geriye kalan sadece bir hazan ve birkaç damla yaştı gözlerimden yağan..!

Ey benim yüreği bana bencil sevgilim.
Hiç Acımadın canımı yakarken, kırıp dökerken, Oysa sevmeyi de biliyordun, değer vermeyi de ben seni başkalarını severken gördüm.