Gözbebeklerin yorgun, başın hülyalı yine;
Anlat… Seni ağlatan bu karanlık sevda mı?
Çevir mahzun yüzünü, eş tutma matemine;
Hüzün aydınlatmasın yeter, gamlı odamı.
Yeter sana ağlamak kadar yakın durduğum,
Yeter gözyaşlarıma kelepçeler vurduğum…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




YAKIŞIR KÖKSAL ABİME... Bir garip ozan; Gökan Öztürk
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta