Karanlık Nehir Şiiri - Hüseyin Atik

Köprüden aşağıya bakıyordum.
Salıverdim kendimi.
Uçsuz bucaksız nehre doğru.
Kendimi biraz iyi hissettim.

Uçuyordum kuşlarla.
Saniyeler, dakkalar olmuş.
Yaklaşıyordum sona doğru.
Mutlu bir anıyla.

Nehirin sesi artmaya başladı.
Vakit gelmişti artık.
Gidiyordum sona doğru.
Pes ettim bu hayatta.

Arkamda umursamaz insanlar,
Köprüde sıraya dizilmiş bana bakıyorlar.
Yalan göz yaşlarıyla,
Poz veriyorlar medyaya.

Sona doğru yaklaştım.
Rahatladım artık.
Bu hayattan,
Elde edebileceğim en büyük şey küçük bir göz yaşı.

Boğulmaya başladım,
Nefes alamadığım her saniye çırpınmaya başladım.
Nehrin suları akın akın ediyordu.
Belki toplum da benim ölmemi istiyordu.