Karanlık çöktü... Şiiri - Necmi Dayan

Yağmur başladı. Sosyete caddesinin sakinleri Batı meraklısı. Pencerelerinde kısılmış ışığın mum aydınlığı var.

Yağmur sicimlerini geçen arabaların far aydınlatmalarından görüyorum. Şube oturduğum yere uzak. İki otobüs ve tırmanacağım bir yokuş var eve varmam için.

Aslında alıştım.

Yıllar önce karaladığım yazılarıma göz gezdirdim. Ben miyim bunları yazan?
Yani gülmemek için zor tuttum kendimi. Amma da gevezeymişim.

Hala balık buğulama kokuyorum. Sabunlan bir şişe kolonya bitir yok geçmedi. Ekmek arası sarımsak yeseydim daha iyiydi. Otobüste yanıma inşallah biri oturmaz.

On beş seneyi devirdim şaka maka. Şirket hala bana acımıyor. Ters düştüm evet. Aynı şey yine olsa yine ters ters yanıt veririm. Oh canıma değsin. Acımasınlar zerzevat takımı. Onları peçete yerine bile koymam. Fena da olmuyor.
Haksızlığa karşı diklenmem kanımda var.

Evet usul usul hesap kitap zamanım geldi.
Haydi bakalım...Yağmur dinmedi...