Karanlık Ateşlerde Şiiri - Sami Aslan 2

Ateşlerde yürüyorum,
Karanlık, sonsuz ateşlerde…
Ağlayamıyorum, gözlerim yokmuşçasına,
Sanki dilim lâl olmuş, konuşamıyorum.
İçimde kopan fırtınaları
Bir tek Sen duyuyorsun, Allah’ım…

Özlüyorum…
Daha dün gibi hatırlıyorum.
Kollarım hiç bu kadar hayat bulmamıştı,
Bir insanın varlığıyla
Hiç bu kadar tamamlanmamıştım.

Ağaçlar kâğıt, denizler mürekkep olsa,
Yine de yazamam ona olan aşkımı.
Ne kelimeler yeter bu sevdaya,
Ne de bir ömür anlatmaya…

Allah’ım, bana acı…
Sevdiğimle sınama bu kulunu.
Beni onunla mutlu eden de Sensin,
Bu acıyla baş başa bırakan da…
Ama ne olur Allah’ım,
Sol yanımdan mahrum etme beni.

Eriyorum her geçen gün,
İçimdeki ateş gittikçe yükseliyor.
Yüreğim yanarken ellerim üşüyor,
Sanki bir kış gecesinde
Kimsesiz, çaresiz kalmışım.
Her yanım soğuk, her yanım kasvet,
İçim yangın yeri, dışım sessizlik…

Bir vakit ermiştim muradıma,
Dünyada sol yanım vardı benim.
Bir nefes, bir huzur, bir ömürlük sevda…
Şimdi gitti…
Muradım berbat oldu,
Hayallerim yarım kaldı.
Sanki onunla birlikte
Benden de bir parça koptu.

Allah’ım…
Bilirim, her imtihan Sendendir.
Bilirim, her derdin ardında bir hikmet gizlidir.
Lakin bu kulunun omuzları yoruldu,
Kalbi kırıldı, sabrı tükendi.

İsyan etmiyorum, Allah’ım,
Yalnızca merhametine sığınıyorum.
Ne olur, yardım et bana Ya Rab!
Sevdiğimi sol yanımdan ayırma.
Çünkü ben onunla hayat buldum,
Onun yokluğunda ise
Her gün biraz daha kül oluyorum…

Allah’ım, ateşin içinde yürümeye razıyım,
Yeter ki sağ yanım Sensiz, sol yanım onsuz kalmasın…