Karanlık Şiiri - Yılmaz Bekaroğlu

görmedi gözlerim dünya,
seni kulaklarım duydu,
gürültünü görmedim dünya,
seni suyunu içtim,
dokundum ellerimle yüzüne,
görmedim dünya seni,

bastığım toprağın farkına vardım,
rüzgarın esişini tenimde duydum,
güneşin sıcaklığı içimi yaktı,
yolumu bulamadım karanlık akşamda,
görmedim dünya seni,

bağrımda dertlerim dağ gibi büyüdü,
sözlerim döküldü dillerimden yere,
felek vurup geçti ömrümün baharında,
hasretin yükünü çektim yıllarca,
görmedim dünya seni,
geceler sırdaşım oldu bu yolda,

gözyaşım aktı da nehirler gibi,
herkes gülerken ben feryat ettim,
kimse duymadı feryadımı yalnızım,
görmedim dünya seni,
dost dediklerim teker teker kaçtı,

omzuma yüklendi çileli dertler,
bana bir gülüşü çok gördün felek,
sararttın yaprağımı soldu gençliğim,
görmedim dünya seni,
çiçeklerin kokusu geldi uzaktan,

rengini bilmeden sevdim ben seni,
kuşların sesini dinledim durdum,
resmini çizemedim gönül aynama,
görmedim dünya seni,
omzumda yüküm var ağır mı ağır,

yoruldu dizlerim tutmaz oldu bak,
çileli ömrümün sonuna geldim,
gönlümün sızısı dinmedi gitti,
görmedim dünya seni,
mezarım kazılsın dağlar başına,

taşım yazılmasın adsız kalayım,
rüzgar esip geçsin garip üstümden,
karanlık dünyama ışık doğmasın,
görmedim dünya seni,
yılmaz bekaroğlu söyler sözünü,

ağlatır dertlileri bu garip türkü,
dünyadan geçip de gideyim artık,
arkamda bıraktım acı çilemi,
görmedim dünya seni...