Karanlığın Konforu Şiiri - Yüksel Acar

Karanlığın Konforu

​Görmediği ufka duvarlar örer,
Kendi kuyusunu kâinat sanır.
Bilmediği dilden hükümler verir,
En çok da sustuğu yerden yanılır.
​
Bir aynadır cehalet, sırı dökülmüş,
Gerçeği bükerek kendine uydurur.
Aklın bahçesinde güller sökülmüş,
Yabani otları kutsayıp durur.

​Işıktan korkar, gölgeyi sever,
Çünkü hakikat çıplaktır, acıtır.
Sorguyu bir zehir niyetine yer,
Zihnini bir dar kafese kapatır.

​Ne bir soru sorar, ne cevap arar,
Eminlik tahtında uyur derinden.
Dünya döner ama o hep yerinde,
Kopmaz bir halkanın tam merkezinden.
​