Karanlığın Dostluğu Şiiri - Fatma Soylu

Neyi nereye koysam, inan hiç bilmiyorum,
‎Her gece karanlıkta, sessizce ölüyorum
‎
‎Kalbimin şu yasını, tutmaktan çok yoruldum,
‎Huzursuz bir denizde, dalga dalga duruldum
‎
‎Öyle bir huzursuzluk çöktü ki her yanıma,
‎Kendi sesim yabancı gelir artık canıma.
‎
‎Bütün bu hislerimi, bir çuvala tıksam mı?
‎Kendi hüzün evimi, bir kerede yıksam mı?
‎
‎İçimde bir zehirsin,ben şiirde bir ölü,
‎Kurudu bak sonunda, ömrümün gonca gülü
‎
‎Hayallerden kaçmak zor, her adımda peşimde,
‎Kabuslar nöbet tutar, en huzurlu düşümde
‎
‎Sen yüreğimde büyüyen,mürekkep karası,
‎Hiç kapanmak bilmeyen, o ilk bıçak yarası
‎
‎Söndürdüm ışıkları, karanlık dostum olsun,
‎Bırak bu boş kadehler, sadece dertle dolsun.
‎
‎Sen bir cellat misali, vurdukça vuruyorsun,
‎Yıkık dökük kalbimde, hala ne arıyorsun?
‎
‎Gözlerin bir uçurum, ben düşmekten yorgunum,
‎Kendi sessizliğime, zincirlenmiş vurgunum
‎