Kara Talih Şiiri - Duygusuz Şair

Biz ne zaman huzura doğru bir adım atmak istesek,
Ne zaman şu dünyadan biraz olsun adalet beklesek,
Hep aynı kaderin sert yüzüyle karşılaştık ortada.
Kendi dürüstlüğümüzün bedelini ödedik her defasında,
İçimizdeki neşeyi çalıp gittiler hiç acımadan...

Em çûbûn bextê reş,
Bextê reş hat pêşiya me...

Kime elimizi uzattıysak elimiz boş kaldı yarı yolda,
Kimi kendimizden çok sevdiysek ilk o sırtını döndü.
İyi niyetimizden kaybettiğimizi bile bile vazgeçmedik ama,
Bu devirde temiz kalmanın ödülü hep yalnızlık oldu.
Söz verdik kendi içimize, bir daha kimseye kanmamaya...

Em çûbûn bextê reş,
Bextê reş hat pêşiya me...

Yine de eğmedik boynumuzu kimsenin kirli çıkarına,
Kendi bahtımızın karasını kendimiz taşıdık gururla.
Bize dik durmayı öğretti bu hayatın sert rüzgarı,
Kimseden bir medet ummadan ayakta kalmayı belletti.
Varsın gülmesin yüzümüze bu şanssız kader,
Biz kaybettiğimiz her günün sonunda bile adam gibi kaldık...

Em çûbûn bextê reş,
Bextê reş hat pêşiya me...

Duygusuz Şair olduysam sebebi işte bu kara talihimdir;
Hangi yola çıksam aynı çaresizlik karşıladı beni.
Alın şimdi o renkli dünyanızı tepe tepe yaşayın;
Çünkü benim kara bahtımda sizin sahte neşenize yer yok artık...

***
Şair: Duygusuz Şair
Yazım Tarihi: 2026
Telif Hakkı: © Bu eser ve tüm telif hakları Duygusuz Şair'e aittir. İzin alınmadan ve kaynak gösterilmeden paylaşılamaz, çoğaltılamaz ve kullanılamaz.