Kara gece Şiiri - Serhat Gazi

Bir yok oluş gibi çöktü o akşam,
Ardına bakmadan sustu nefesin.
Zaman durdu, dünya sığdı bir avuç toprağa,
Karanlığa gömüldü benim bütün geleceğim.
Önümde uzayıp giden taşlı bir yokuş,
Her adımda biraz daha eksildi içim.
Vardığım yer sessizlik, vardığım yer mezarlık,
Bir taşın başında kaldı söyleyemediğim her şeyim.
Dilimde yarım kalmış birkaç sevgi sözü,
Toprağına düştü gözyaşım, damla damla.
Göğsümde bir yangın, boğazımda düğüm,
Ellerim semada, dizlerim soğuk toprakta.
“Ey Rabbim, emanetindi, aldın katına,
Ben hangi hakla isyan edeyim hükmüne?
Onu nurunla sar, huzurunda uyut,
Bir de benim sesimi ulaştır onun ruhuna.
Ben onsuz hangi sabaha gözlerimi açayım?
Hangi duayla diner içimdeki bu feryat?
Ona cennetin en güzel yerini nasip et,
Bana da yokluğuna dayanacak bir ömür bağışla.
Çünkü ben her gece onunla konuşuyorum,
Cevap gelmese de kapısını çalıyorum.
Bir mezar taşına bakıp da susuyorum;
Kimse bilmiyor, ben orada annemi değil,
Kendimden geriye kalanı uğurluyorum.”
Sonra sustum…
Rüzgâr geçti, ağaçlar eğildi, gece derinleşti.
Herkes evine döndü, ışıklar birer birer söndü.
Bir tek ben kalkamadım o soğuk toprağın başından;
Çünkü senin yattığın yerden ayrılmak,
Seni ikinci kez kaybetmekti sanki.
O gece anladım, anne…
İnsan bazen ölmez, nefesi tükenmez,
Yürür, konuşur, güler; dışarıdan belli etmez.
Ama sevdiği birini toprağa verdiği gün,
İçinde bir oda kapanır da
Bir daha hiçbir sabah oraya güneş girmez.
Sen toprağın altında uyudun, ben yeryüzünde yetim kaldım;
Senin gözlerin kapandı, benim dünyam karardı.
Ve ölüm sana son bir gece yaşattıysa,
Bana her sabah yeniden başlayan
Bitimsiz bir ayrılık bıraktı.