Kar Altında Şiiri - Erol Anar

Kar altında kalmış sesinden
dinlemek isterdim öykünü
ya da bir çöl rüzgarı gibi
hırçın nefesinden
Bense çok yakındım artık
uzaklara
hayata
ve tepeden tırnağa mavileşmiş sana
gecenin istasyona giren son treni gibi
yükümü çoktan boşaltmış
kendim de kalmıştım
promete gibi gömdüm ateşi içime
sen geldin sonra
yüreğimdeki ateşi ben
tanrılardan değil
senden çaldım
ciğerimi kartallara yedirmedim

sen bunları okuduğunda ben belki
çoktan sonsuzluğa karışmış olacağım
ya da sen bunları hiç okumayacaksın
her iki ihtimalde de değişen bir şey yok
çünkü ben senden çaldığım ateşi
her şeye rağmen besliyorum

'alt üst edilmiş bir cennet' değildi aradığım
belki mavi bir düş
ya da kendi sonuna koşan bir uçurum merhaba de hoşça kal