Bir kapı ve kapının önünde çocuklar,
Oynuyorlar yerdeki misketlerle
Dertsiz, tasasız hallerinden memnuncasına.
Kaldırımda kapının önünde bir ağaç,
Dallarıyla kucaklamış güneşi
Gölgeleri doğuruyor gündüze.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta