Kapanmayan Yara Şiiri - Rasimin Günlüğü

Gönül sayfam darmadağın, her satırı izlerle,
Boğulur bu ıssız şehir, duman çökmüş dizlerle.
Gidişinle sustu ömür, kaldım böyle dertlerle,
Yüreğimde kor bir alev, her nefesim közlerle.

Zaman bir kör bıçak gibi, anıları doğrayan,
İçimde bir yetim çocuk, her gece hep ağlayan.
Sana giden yollar kilit, hüzün bendi bağlayan,
Hasretin bir azgın nehir, ruhu yakıp çağlayan.

Hangi rüzgâr yıktı bilmem, o muazzam sarayı,
Kendi elinle açtın sen, kapanmayan yarayı.
Güneş sönük, ay karanlık, seçemez oldum karayı,
Sitemimdir bu feryadım, bozdun kutsal arayı.

Viran oldu dertli bağım, güller artık açmıyor,
Kader kuşu yorgun düştü, gökyüzünde uçmuyor.
Senden kalan derin sızı, bedenimden geçmiyor,
Azrail’e can borcum var, ruhum sensiz geçmiyor.