Kapanan Şiir Şiiri - Murat Avcı Ozan

Telefon çalmasaydı eğer,
Kimbilir hangi kelimelerle kurulacaktı bu dünya.
Hangi imge, hangi derin keder
Kendine bir yer bulacaktı o beyaz sayfada.
​
Tam mürekkep yola çıkmıştı ki parmaklarımdan,
Bir ses böldü odanın sessizliğini.
Şiirini yazacağım insandı arayan;
"Nasılsın?" dedi,
Öylece bıraktım kalemin hevesini.
​
Konuştuk...
Havadan sudan, oradan buradan.
Şiirde anlatılsa ayıp sayılacak ne varsa,
Konuşuverdik bir çırpıda hayattan.
Sesi geldi, değdi masamın tozuna,
Bir ekmek gibi bölündü dize.
​
Sonra kapattık şiiri.
Çünkü hayat, bekletmeye gelmezdi.
Oraya döndük;
Faturalara, caddelerin gürültüsüne,
Çayın altını kısmayı unutmuş olabileceğimize...
​
Ne garip iş şu yaşamak:
Şiiri yazılan insan, şiirin ta kendisini kapatıyor.
Bir sesle hayata dönüyor insan,
Ve hayat, tam da o sustuğumuz yerden başlıyor.