Düşün ki bir deniz yüreğim
Dilim ise kıyı.
İçim de ne varsa o vurur kıyıya.
Ve benim yüreğim bir tek seninle dolup taştı.
Bu gel gitler, dalgalar boyumu aştı.
Her alabora oluşum da dibe vurup çıktım da.
Dünya aldı başını biz gerilerde kaldık.
Tabanımız çamura yapışık, ne kadar çırpınsakda çıkamıyoruz.
Her çırpınışda daha da dibe batıyoruz.
Bu kirli dünyanın içinde kayboluyoruz.
En kötüsü de kimse farkında degil insanlık yok oluyor.
Nerden gelip, nereye gidiyoruz.
Yürüdüğün yollara güller serilsin,
Her adımın sevince ulaşsın,
Takılırsan eğer korkma ben varım solyanında,
Ortak olurum her anına, yeterki sen ol yanımda.
Üzülürsen saklarım gözyaşını avucumda,
Ben seni sana nasıl anlatayım.
Düşün ki pastanın son dilimisin,
Paylaşılmazsın.
Mesela yazın ortasında yağqn yagmur gibi
Bu yaşıma kadar ğördüğüm bütün güzellikleri unuttum, o gözlerine bakınca.
Ben sende kayboluyorum bile isteye.
İlk defa sonu ne olur diye düşünmüyorum.
Seninle yanmaya da razıyım.
Yeterki o gözlerinde kendimi göreyim.
Bir tek bana böyle gülsün.
Bir anlayanı olmalı insanın.
Konuşmalarından değilde susmalarından, gözlerinden, sesinde ki titremeden yani her halini ezbere bilmeli.
Bir dostu olmalı insanın gecenin üçü sabahın körü demeden kapısını çalabilmeli.
Mutluluğa herkes ortak olur şu hayatta önemli olan derdine, gözyaşına eşlik etmesi.
Yanında olmasan da resmine bakıp dualar etmeli.
Bazı insanlar bize şifadır.
Öyle bir gerçek var ki,
razı gelemesen de kabullenmek zorundasındır.
Adına da "kader" demişler.
Her ne kadar olanlara tesadüf desek de yazılan bir kader var.
Kiminin ki ak, kiminin ki kara.
İnsan sevgisi bitince değil bazen de çok sevdiği için gider.
Bazı gidişler mecburidir.
Gitme vakti geldiğin de son sözler söylenmiştir.
Vakit geldi işte gidiyorum
Evimi, yurdumu, sevdiklerimi geride bırakıp
Şair diyordu ki
Kahvenin arası yalnızlıkla iyidir, çay ise kalabalık sever.
Aslında kahvede, çayda bahane gönül dinlenmek ister.
Bilirsin ki çay demini ateşten insan demini gamdan alır.
İnsan olan insan halden anlayandır.
Dost dedigin ise iyi günde degil kötü günde yanı başında olandır.
Biz hiç ayrılmayan iki yakın arkadaştık. Biz diyorum çünkü yediğimiz,içtigimiz ayrı gitmezdi. Birbirimizin halini,her anını biliriz.
Ne sakladıgımız bir sırrımız ne de yalanımız vardı. En azından ben öyle sanıyordum. Dinleyince anlayacaksınız.
Ali ile bizim hayallerimiz bile aynıydı.
Çalışıp çabaladık aynı bölümü kazanmıştık.
Okula beraber gelip beraber gidiyoruz, hiç ayrılmıyorduk. Sonrasında tabi üç kişi olduk hayatıma dünyalar güzeli bir kız girdi.
Her yere üç kişi gitmeye başladık sinemaya bile. Ama alinin bu hali beni üzmeye başlamıştı. Geçmişte ugradıgı ihanet yüzünden aşka olan inancını kaybetmiş, gönül kapılarını kapatmıştı. Kimseye bu gözle bakmıyordu. Baksaydı eger sınıfın en güzel kızının ona olan aşkını farkederdi.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!