Kalp Ritmini Özledim Şiiri - Gece Gözlü

KALP RİTMİNİ ÖZLEDİM...

​Kalp ritmini dinleyerek uyumayı özledim…
Başımı göğsüne yaslayıp
dünyanın bütün gürültüsünü
tek bir anda susturmayı.

​Sen uyurken
nefesinin göğsünde yükselttiği o küçük dalgayı,
kalbinin bana usulca seslendiği
“buradayım” sesini…
Gece uzasın isterdim o zaman,
sabah hiç gelmesin.

senin yanında günün bitmesi
yalnızca uyumak değildi benim için;
hayatın bütün ağırlığını
Yanında hafiflete bilmekti.

​bak geceler kimsesiz,
yastığın diğer tarafı değil,
doğrudan içim soğuk.
Bir insanın yokluğu meğer yatağın boş kalması değilmiş;
ruha çöken, uğultulu bir sessizlikmiş.

Bazen gözlerimi kapatıp başımı sana döndürüyorum
ama ellerim koca bir boşluğa çarpıyor.
İşte o an ,
ben seni sadece sarılmak için değil,
kalbinin ritminde kendimi güvende bulmak için sevmişim.

​Ne zaman karanlık çökse
içimde sadece sana ait olan o derin sığınak uyanıyor.
Kimsenin ulaşamadığı,
tek bir sözün bile dokunamadığı bir sızı büyüyor orada.

ben her gece tek bir şey diliyorum sessizce:
Başım yine göğsünün üstünde dursun,
kalbin kulağımın dibinde atsın
ve sen hiçbir şey söyleme…

Ben o ritimden
dünyanın bana artık zarar veremeyeceğini anlayayım.
​Bak birbirine iyi gelen insanlar sadece özlenmez…
Kimi insanlar, insanın ruhuna yuva olur.
Ben senin kalp ritmini dinlediğim o geceleri değil,
aslında senin yanındayken imkan tanıdığın
o korkusuz, o korunmuş hâlimi kaybettim.

​Meğer ben seni özlerken,
en çok senin yanında sığındığım
o güvende olma hissinin yetimi kalmışım.