Vakit kalmadı.
Uğruna çaba harcanacak hayal, umuda ışık tutacak bir yol kalmadı.
Geleceğe tebessümle bakacak heves, kalbimde ufacık bir mutluluk inancı kalmadı.
Sevgi neydi unuttum, en son ne zaman dolu dizgin sevildim, öyle bir hatıram bile zihnimde kalmadı.
Gözbebeklerimi büyüten bir heyecan mı, kim kaybetmiş de ben bulacağım, arayacak hâlim bile kalmadı.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta