yüzümü kaybedemem diğer insanlar gibi
neysem oyum
gülerken yüzlerine laf edemem arkalarından
ve bir dağ edasıyla çağlarım
ve yine bir dağ gibi yalnız yükselirim bulutlara
bir çocuk var şimdi kalemi elinde
kaf dağından değilim buz dağındanım
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta