Bir köşe başında oturur sessiz,
Gözleri büyümüş, yaşı küçüktür.
Adını sorarsan yutkunur önce,
Çünkü bir isim bile ağır yükündür.
Oyuncağı yoktur, düşü de yarım,
Bir simit bölüşse, bayram sayar.
Ne ana sesi, ne baba kucağı—
Sıcak olan her şey uzaktır ona.
Bir resim çizerse kâğıda,
Evini eksik bırakır hep.
Çünkü bilir, bazı duvarlar
Ne kadar çizsen de gelmez geri.
Yetimdir o, ama eksik değil,
Her gün dünyaya tutunur yeniden.
Ve bazen bir tebessüm yeter ona,
Çünkü sevgiyi arar en derinden.
Bir gün bir öğretmen gelir yanına,
Adını söyler, sever gibi.
İlk kez biri adını yavaşça söyler,
Sanki bir dua eder gibi.
Gözleri dolar ama ağlamaz,
Bir umut yürür sessiz adımlarla.
O günden sonra başka bakar dünya,
Gökyüzü yakın gelir pencereden.
Kâğıda bir kalp çizer usulca,
İçine bir harf, dışına gül koyar.
Sanki sevgiye ilk defa dokunur,
İlk defa kalbinin sesiyle duyar.
Bir şarkı gibi olur gülüşü,
Ne acı silinir, ne eksiklik biter.
Ama artık biliyordur çocuk:
Sevilmek, eksik olanı tam eder.
Kayıt Tarihi : 21.06.2025 09:45:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Geçmişten günümüze yaşananlar gerçek hikayeden gelen bir şiir
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!