İnsan bir günde öğrenmez susmayı,
Bir anda bırakmaz güvenmeyi.
Önce inanır, sonra sorgular,
Sonra en güzel duygularını bile saklar.
Bir zamanlar herkese iyi niyetle bakarken,
Şimdi bir gülüşün ardında hesap arar.
Eskiden kalbiyle seçerdi insanları,
Şimdi aklına danışır, mesafesini korur.
Ne çok şey değişir insanın içinde,
Birikir hayal kırıklıkları sessizce.
Önce biraz eksilir inancı,
Sonra sevgisi çekilir kendi içine.
Bir gün gelir, kimseyi suçlamaz artık,
Ne hesap sorar ne de açıklama bekler.
Çünkü bazı yaralar kapanır elbet,
Ama güven, kırıldığı yerden eskisi gibi yeşermez.
Ve adına tecrübe derler bunun,
Oysa biraz kırgınlık, biraz vazgeçiştir.
İnsan herkesten şüphe etmeyi öğrendiyse,
Belki de en çok kendinden uzaklaşmıştır.
Çünkü insanın en büyük kaybı,
Birine inanmayı bırakması değil;
İnanmak isteyen kalbinin,
Artık kimseye inanamamasıdır.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta