Kalbime gömdüğüm ne varsa
Bir gün çıkar karşıma
Bitti sandım, sustum ama
Hepsi durur orada
Ne anılar ölüyor
Ne de içimde acılar
Üstünü örttüğüm ne varsa
Bir gün beni buluyor
Ne kadar derine gömsem
Bir izi kalır içimde
Gün gelir, hesap sorar
Tam unuttum dediğimde
Kalbimin mahşerinde
Hepsi çıkar karşıma
Ne cennet var ne cehennem
Bir ben kalırım ortada
Bitti dersin, unutursun
Sessiz kalır sanırsın
Bir gece yalnız kalınca
Hepsini hatırlarsın
Attığın toprak derin de olsa
Kalbin yine unutmaz
İnsan herkesten kaçar ama
Kendinden kaçamaz
Tanrı'nın kıyameti değil
Bu içimde kopan benim
Ne Deccal var ne de melek
Karşımda duran yine benim
Ne bir kitap, ne bir hüküm
Ne kaçacak başka bir yer
Affeden de benim artık
Hesap soran da yine ben
Kalbimin mahşerinde
Hesaplaşırım kendimle
Kalbimin mahşerinde
Yüzleşirim kendimle
Kayıt Tarihi : 22.10.2026 16:15:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
İnsanın gömdüğünü sandığı her şeyin bir gün karşısına çıktığı o an üzerine yazıldı. Kıyamet dışarıda değil, insanın kendi içinde kopuyor; orada yargılayan da affeden de yine kendisi. Bu şiir daha sonra aynı adla şarkıya dönüştü. Şarkıyı Spotify ve YouTube'da "FirstMoon - Kalbimin Mahşerinde" diye aratarak dinleyebilirsiniz.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!