Kalbimdeki Adın Şiiri - Gül Kabacaoğlu

Bir sen vardın içimde, sustukça çoğalan,
Geceme yıldız gibi düşüp de çoğalan.
Adını her anışımda titrerken kalbim,
Sen gittin… ama içimde kalanla çoğalan.

Bir bakışın vardı, ömrüme yazılan kader,
Bir dokunuşun vardı, içimde kopan sefer.
Bilmezsin gözlerinde kaybolan o beni,
Sensizlik dedikleri, içimde bitmeyen keder.

Her hoşça kal bir veda değil,
Aşk vazgeçmektir kimi zaman,
Dil susar, kalp konuşur, gözler anlatır olanı her an.
Ben seni bırakmadım, sadece sustum içimde,
Bir yanım hâlâ sana çıkan o eski liman.

Sen şimdi hangi rüzgârın koynunda savrulsan da,
Bil ki bir dua gibi düştün kalbime, hâlâ.
Zaman unutturur derler, yalanmış inan,
Sen içimde büyüyen en güzel yaramsın aslında.

Geceler şahidimdir, adını fısıldayan sesime,
Yokluğun işlenmiş kader gibi her nefesime.
Bir gün bu dizeler düşerse yoluna eğer
Bil ki sevdam mühürdür kalbimin derin köşesine.

Sevmek bazen gitmekmiş, kalıp da yanmakmış,
Bir ömrü tek bir kalpte sessizce taşımakmış.
Eğer bir gün gözlerin bu satırlarda beni bulursa,
Bil ki seni sevmek, bir ömür yanmakmış.

1.2.2026