Kalbim Yolda Şiiri - Erdoğan Şimşek

# KALBİM YOLDA

Eski bir lojmanda büyüdüm ben
Babamın elleri nasır kokardı
Akşam kapı çalsa koşardım hemen
Babam eve yorgun argın dönerdi

Bir tornavida, eski bir pense
Her köşede senden bir anı kaldı
Kırılan ne varsa onarırdın sen
Ben kırılınca da tutardın elimden

Ayak sesinden tanırdım seni
Eve geldiğini bilirdim baba
Şimdi bir ayak sesi duysam kapıda
Dönüp bakıyorum, sen misin acaba

Kalbim yolda
Sana doğru
Kalbim yolda sana doğru baba
Yıllar geçse de dinmez içimdeki yara

Yıllar geçse de dinmez içimdeki yara
Kalbim yolda baba, kalbim yolda

Tren sesleriyle geçti çocukluğum
Raylarda kaldı alın terin baba
Her tren geçince koşardım cama
El sallardım sana, gör diye baba

Baktım, sonsuzluk trenine bindin baba
“Erkekler ağlamaz” demiştin bana
“Ben ağlayacağım işte, duysana”
Gözlerim takıldı anılara

Her tren sesinde seni ararım
Her gece adını sessiz anarım
Kaç yıl geçti, dinmedi bu özlemim
İçimde büyüyor sana hasretim

Yıllar geçse de dinmez içimdeki yara
Kalbim yolda baba, kalbim yolda

Bir tren istasyonunda iki sandalye
Biri seni sorar sessizce yine
Fotoğrafın durur eski albümde
Gülüşün kalmış o güzel günlerde

Ben büyüdüm, saçlarıma ak düştü
Sensiz geçen yıllar ömrümden geçti
Ne kadar büyüsem eksik bir yanım
Baba deyince sızlıyor hâlâ canım

Yıllar geçse de dinmez içimdeki yara
Kalbim yolda baba, kalbim yolda

Yıllar geçse de dinmez içimdeki yara
Kalbim yolda baba, kalbim yolda

“Erkekler ağlamaz” derdin ya bana
Ben ağlıyorum, baksana
Yıllar geçse de dinmedi hasretim sana
Bir bilsen ne kadar özledim seni baba