Kalbim Şiiri - İlker Ermiş

Bir an durup kalbimi çıkarsam,
Durmayan zihnimi susturabilir miyim?
Maziye gidip de izimi bıraksam,
Öldüğüm yerden kalkabilir miyim?

Üzülmeye dahi hakkım yokmuş gibi,
İzmir’in sokaklarına bıraktım kendimi.
Sessizliğe bulanıp içimdeki çığlıklarla
Heyhatlarda andım seni.

Ve papatyalar kirlendi,
Döküldü önüme beyazları;
Yüzlerce sevilmeme ihtimali ve ben.

“Yoruldum” denmez de güzelce susulur sanki.
Kimsenin görmediği biçare gönlüm,
Seni çıkarsam susturur muyum zihnimi?