Kalan Toprak Şiiri - Şair Zegan

Sevmek zorunda kaldım,
Bacağımı yakan ısırgan otunu.
Göreyim diye can attım,
Mal ayağıyla gidilen yayla yolunu.

Dolu vurmuş köyleri,
O yüzden benekli, alamelikler.
Umutsuzluk örtmüş yerleri,
Azalıp bitmiş ziyaretlikler.

Ekim, bereketsiz kalmasa,
Herkes, harmana mısır asardı.
Kayalarda kartal olmasa,
Dibindeki evleri, yılan basardı.

Beni bir defa daha götürün,
Yeşile doyayım gözlerim görüyorken.
Evi, bucağı temizleyip süpürün,
Örümcekler köşeleri örüyorken.

Mezarıma ahbun serpin,
Temiz toprağın bana ne hayrı var?
Üstüne çiçek ekin,
Öbür dünyası bundan ayrı var.

Şair Zegan