Kal Şiiri - Samira Samiraninsiiri

Bana kal demiştin bir vakit,
sanki bütün yollar adında düğümlenirmiş gibi.
Ben bavullarımı içimde bıraktım,
gidişlere kapattım ömrümün bütün menfezlerini.
Bir senin sesin vardı tutunduğum,
bir de geceye emanet ettiğim kırık ümitlerim.

Ne gariptir;
gitmekten en çok söz eden ben değildim,
ama kalan ben oldum.
Sen ise vedayı hiç anmadan,
bir sonbahar yaprağının daldan kopuşu kadar sessiz,
bir ömrün ortasına düşen hüzün kadar ansızın gittin.

Şimdi soruyorum kendime;
hangi sitem yetişir yarım bırakılmış dualara?
Hangi kelime tarif eder,
bir insanın kendi yuvasında gurbet oluşunu?

Bana kal demiştin.
Öyle büyük cümleler kurmadan,
öyle yeminlere sığınmadan…
Sadece kal demiştin.

Ben de kaldım.

Gidebileceğim nice yol vardı oysa.
Kırılınca çekip gitmek,
yorulunca vazgeçmek,
susunca unutmak mümkündü.

Ama ben kaldım.

Çünkü insan bazen bir söze değil,
o sözü söyleyen gözlere inanıyor.

Sonra bir gün,
ne kavga ettin benimle,
ne vedaya dair bir şey söyledin.

Bir gün vardın,
ertesi gün yoktun.

İşte en çok buna kırıldım.

Çünkü beni terk eden gidişin değildi,
beni terk eden,
“kal” dedikten sonra giden sen oldun.

Bana kal demiştin…
Ben kaldım.

Kaldım da neye benzediğimi sorarsan;
sahile vurmuş kimsesiz bir sandal gibiyim,
denizi kaybetmiş bir martı,
ezberindeki duayı unutmuş bir çocuk gibiyim.

İnsan bazen terk edilmez aslında,
insan bazen inandığı cümlenin altında kalır.
Ben senin “kal” sözünün altında kaldım.
Sen ise o sözü söyleyen dudaklarını da alıp gittin.

Şimdi içimde ağır bir akşam ezanı var,
uzayan gölgeler gibi büyüyen bir hasret.
Ne seni suçlayabiliyorum bütünüyle,
ne kendimi affedebiliyorum.

Çünkü bazı ayrılıklar kapı çarpmaz,
fırtına koparmaz,
hesap sormaz.

Ve ben hâlâ,
yıkılmış bir mabedin son kandili gibi,
sönmeye direnirken anlıyorum

O gün senden değil,
bir daha hiçbir söze eskisi kadar inanamayacak olan
kendimden ayrıldım.