Kahr-ı Şemiye Şiiri - Muhammed Onur Yakut

Kimi katiline, kimi doktoruna; bense Gülşah'a

Gülşah dedim kader sustu; mizanım onmakla başladı, yanmakla bitiverdi.

Rind bir mey kadehinde arar hakikati
Zahidse secdesinde unutur aşkın tesmiyesini
Yok mudur bir müctehid verecek sualimin fetvasını?
Mücellit misali her sayfamı tane tane işleyen,
Müzmin bir bela sardı her yanımı
Kimi ayetle yanar, kimi şarapla arınır
Ben ise ne ravzayı isterim ne günahı
Ne de huluskar bir kam ile mihmandar eyleyen rayihayı
Rakamlardan ibaret müsemma bir başlangıcı
Her sözümü mizanın ağırlığında biçtiğim bir sabrı
Hiç unutamadım fikrimi mest eden Ruhsar-ı alı
Olympos görse kıskanırdı bu güzide masalı...