Bir zamanlar dost diye bellediğim biriydi
Dost burnunu kaldırmış sanki kafdağındaydı
Büyük dağlar babası küçükler kendisiydi
Dost burnunu kaldırmış sanki kafdağındaydı
***
Selam sabahı kesti uçuyordu yüksekten
Sevmezdi hiç kimseyi öyle candan yürekten
Güneş zaptediyor gözlerini
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren
Devamını Oku
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren




Yolu izi bilmeyen insanlardan dost olmaz
Eşek gönünden asla giyilecek post olmaz
Rengi belli değildir güneşte kalsa solmaz
Dost burnunu kaldırmış sanki kafdağındaydı
***
tek kelimeyle:çok beğendim...günümüz dünyasında her şeyin çıkar ilişkilerine dayandığı koşulları düşündüğümüzde nokta atışı yapılmıştı...tam puanım panonuzdadır...saygıyla...*****ilknur*
Kutluyorum efendim. saygılar
burnu kaf dğında olanların dostlukları ayaklar altındadır onlar yalnızlığa mahkum olunca anlarlar amma iş işten geçmiş olur kutluyotum nasihat gibi yol gösterici bir şiir anlayana
Burnu kafdağında olanlara ithaf olunur.
Ben birkaç kişiye bu şiiri gönderebilirim; tıpkı şiirinizde bahsettiğiniz gibiler çünkü. :)
Hiciviniz dört dörtlüktü... Albatros Antolojisindedir.
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta