Kadınım ben Şiiri - Hilal Avunyalı 2

KADINIM BEN
Ben küçük bir kız çocuğuyum;
Dünyaya geldiğinde pek de istenmeyen,
Doğması için yolu gözlenmeyen...
Ben bir kız çocuğuyum; sevgi ve ilgi bekleyen,
Bir erkek çocuğu kadar önemsenmeyen.
Daha çocukken bez bebeklere annelik eden,
Küçücük omuzlarına koca sorumluluklar yüklenen...
Ben genç bir kızım;
"El kapısına" gitmeden faydası görülmek istenen,
"Baba ocağından bir an önce gitsin" diye beklenen.
Konuşmak istese, "Sus, kızlar çok konuşmaz ayıptır" denilen...
Ben bir gelinim;
Herkesin ondan sonsuz hizmet beklediği,
El pençe divan duran, yine de sevilmeyen.
Saygı duyulmayan, ne yapsa kusur sayılan...
Ben bir anneyim;
Çayı bardakta soğuyan, kahvesini ayakta içen.
Ben bir hasta bakıcıyım; herkese ilaç olan,
Kendine hayrı dokunmayan, rengi solan, toprağı kuruyan...
Ben aşçıyım, ben hizmetçiyim;
"Sen ne istersin?" diye bir gün olsun sorulmayan.
Ben kadınım; kimseyi memnun edemeyen,
Kendi değerini, kendi yerini bilmesine izin verilmeyen.
Oradan oraya sürüklenen, kıymeti bilinmeyen,
Yeri yurdu, hakkı hukuku belli edilmeyen...
Oysa aslında koca bir orduyum ben;
Dünyayı sırtında taşıyan, hayatı var eden.
Hilal Avunyalı ✍️
17.12.2025