Kadınım Şiiri - Serdar Tunçluer

Bir donu yok giyecek, kalkar Devlet konuşur,
Mesneti çaydan, keyfidir arz olunur,
Bir bakarsın olurya ölçer bir gökdeleni,
Alır şakülü eline eleştirir ilim edeni,

Lafzına baksan, sanırsın aranan deha,
Vah diyenler çoğunluk,zamanı eder heba
Malumu arz gerekir kapıda çilingir,icra
Vakti gelmiş hesabı ödenmez lafla zira

Dört bebe bekler, kapıda borçlar
Gizler sopayı esnafta haklar
Koşar kahveye ismi mahfuz karısı
Ömrü bitmiş kadının, ismi kalmış Sefası

Utanırda garibim giremez ki kahveye
Sadrazamın seri var kurulmuşta köşeye
“Hey “diye bir bağırır, alacaklı kahveci
“Karın” der” bak kapıda”, “Ey utanmaz haybeci”

“Ne” der mağrur, dinleyenler hep kızar
Bilmezler ki bu Sefa yı üç kuruşa kul satar
Der kahveci “Ey Uyanık “dur bakalım dur biraz
“Sizde kuşun aklı yok da”, sende sus ta gel biraz

Düştü kavuk, gölgesinde,yapılmaz ki bir sefa,
İndi gerçek dünyasına,çare yok ki hep cefa
Ne güzel de Alim idi beş dakka da ne oldu
Var mı çare, acep var mı “alim Sefa” kül oldu

Dedi kadın” kör olası “”hadi beni mahvettin”
Dört sübyanı bu yaşlarda alemlere pul ettin.
Çöz bakalım alim sensin, eksik etek ben kulum
Sistem buysa, Onur benim, alim değil,KADINIM.