Kadıköy Şiiri - Mesut Yüksel

Moda’dan bir esinti biner kayığa,
Zamanın omzuna yaslanır usulca.
Ne sadece kent, ne sadece coğrafya;
Süzülen, efil efil bir histir artık.

Çay bahçelerinde dem tutar sohbetler,
Suskunluk, bakır demliklerde kadim bir dost.
Burada yorgun yürekler,
Ayakkabılarını çıkarır hayattan;
Gürültüyü kıyıda bırakıp
Dalar kendi derin denizine.

İskelede pür telaş yüzler,
Sessiz bir kader gibi bekleşir;
Karşı yakayı iliklemek ister insanlar,
Aynı yalnızlığı paylaşmak için.

Vapurlar yarışır martılarla,
Denizin o hırçın çocuklarıyla;
Kanatla dümen arasında
Özgürlük prova yapar, durmadan.

İtirazla zarafetin yan yana durduğu yer,
Aşıkların sessiz mabedi...
Her sokağında huzur, zamana direnir;
Tarih, rüzgârın kulağına adını fısıldar.

Kalabalıklar içinde bilge bir yalnızlık,
Boğaz’ın süzülen hafızası...
Sen, şehrin atan kalbi,
Direnen ruhu,
Hiç susmayan vicdanı:
Kadim Kadıköy.