Kaderin Yarası Şiiri - Beyaz Kağıtt

Bu yaşta beni ağlatan da budur belki
Kaderinde tanımamış sen gibi birini
Görememiş karşısındaki şaheseri
Nasip deyip avuturmuş kendini

İki kez çıkarmış kader seni karşıma
Ben göremedikten sonra kader ne yapsın?

Gözlerimi kaldırdım yıldızlara
Sustum, onlar konuştu karanlıkta
"Bir ihtimalin vardı" dediler
"Neden bıraktın onu ihtimal olarak?"

Ayları say, sor soruştur öğren nafile
Yine elin boş dön bak kendi haline

Uzaktan sevmek de güzeldi
Ayda yılda bir görüp ölümsüzleştirmek
Cebimde taşıyabilmek fotoğraflarını
Sanki senle son bağlantımdı

İçimdeki fırtınaları bir ben bilirim
Başkasının beni anlaması ne kelime

Kader gayretimi sevmişti sanırım
Öğrendiğimdeki halimi hatırlarım
Gözlerim faltaşı gibi açık
Ellerim titrer heyecandan

Koşa koşa geldim sana
Yine kaçıramazdım seni

Beklediğime değmişti bir baktım
Çocukluğumdaki aynı sima
Bir insan hiç mi değişmez
Gülüşü duruşu her şeyi…

Fakat üzücü olan tek bir şey vardı
İçimi titreten kalbimi ağrıtan

Bütün hesabı benden sormuş zaman
Hastalıklı bir doktor tedavi edebilir mi
Açılan yaraları muayene edebilir mi
Terzi sökük hikayesi artık benim için gerçekti