Kaderin Düğümü Şiiri - Zeyno Garagız

Bir kandilin içinde, bin yıllık mum sönüyor,
Kül altında uyuyan, kor yeniden yanıyor,
Niyet Hakk’a yürürken, nefsin geri dönüyor,
Gönül tahtın boş kalmış, kim oturur yerine,
Tahtının son hükmünü, kazımışsın derine.

Kader bir kara kalem, alnına çizgi çekmiş,
Ömrünün tarlasına, bin türlü tohum ekmiş,
Her tohumun içinde, bir başka hayat bitmiş,
Sen Hakk’a yaslanınca, dağlar önünde durur,
Sabır dağları aşar, gözünde yaşlar kurur.

Kaderin atlasına, kara çizgiler çizdin,
Ruhunun derininde, yıldızla ayı süzdün,
Bir zaman gül açardın, şimdi bağını bozdun,
Sen sevdanın dilinden, hangi kelâmı sildin,
Benim gönül bağımdan, nice umutlar çaldın.

Bir eski sandık açtım, içinde düşler vardı,
Her hayalin sonunda, damlayan yaşlar vardı,
Yarım kalmış baharlar, yaşanan kışlar vardı,
Sen aşkı inkâr ettin, ben kâlbimi akladım,
Sen sevdayı kül ettin, ben közünü sakladım.

Garagız bu sevdanın, hesabı zor görülür,
Bir ömürlük yaraya hangi merhem sürülür,
Gönülden çıkan ahlar, gök kubbeye kurulur,
Yüreğin kilitlenmiş, açılmıyor nazlı yâr,
Araya duvar örme, bu inadın kime kâr.

Zeyno Garagız kãlemi 🖊
Zeynep Senem