Kader ve İnsan Şiiri - Abdulkadir Saylan

Her şey oluruna varır;
Kimi "kaderim" der,
Kimi "imtihanım",
Kimi de "kendi başarım".

​Oysa bilmezler mi;
Kader diye bir yazgı vardır.
Kimi kaderin,
Kimi kederin yolundan gider;
Sonuçta ikisi de
Kadere çıkar.

​Kimi ağlayarak büyür,
Kimi gülerek,
Kimi kahkahalar atarak...
Kimi de bir kuytu köşede,
İçindeki fırtınalarla büyür.

Oysa herkesi büyüten kaderdir.
​Kimi büyüdükçe küçülür,
Kimi büyüdükçe daha da büyür.
Kimi ise ne büyür ne küçülür;
Sadece yorgun argın
Ve çaresizce
Zamanın geçmesini bekler.

Oysa onları yaşatan da,
Büyüten de, küçülten de,
Yorgun argın bırakan da kaderdir.

​Kimi çalışarak kazanır,
Kimi yerinde oturarak.
Kimi babadan kalan mirasla,
Kimi gece gündüz nasırlı elleriyle...
Kimi haramından çalıp çırparak.

Oysa bilmezler mi;
Her kaderin bir kazası olduğunu...
Kaderi ALLAH yazar,
Kazasını insanın kendisi belirler.

​"Her şey kaderdir" deyip geçeriz.
Ne yaparsak yapalım,
Rota bellidir;
Biz ise rotaya giden yolu belirleriz.

Sonuç ALLAH'ın yazdığıdır;
Biz ise iki yol içinden
Ya iyi yolu ya da
Kötü yolu seçeriz.

​Mahşer öyle bir yer ki,
Herkesin uğrak yeridir.
Mizan öyle bir tartıdır ki,
Zerre miktarı bile şaşmayandır.
Kimsenin kimseyi suçlayamayacağı yer...

Herkes kendi yaptığının sahibidir.
Suç ne kaderin
Ne de kazanın;
Tek suç, doğru yolları görüp de
Ulaşmak istemeyen
İnsanın ta kendisinindir.