Kader kalemi Şiiri - İlker Güneş Doğan

Kader kaleminde ben bir noktayım.
Bazen uzayıp çizgi oluyorum
Bazen kelime olup şiir...
Yalnızken bile yalnız kalamıyorum;
İçimdeki yalnız insanlarla konuşuyorum
Ben onlara, onlar bana muhtaç...
Kimse yadırgamıyor bu halimi
Mutluyuz çok şükür...
Kader kalemi beni yaşatıyor
Bazen de arkasındaki silgiyle yazdıklarını siliyor
İnsanı üzen aslında insansızlık değil
Zaman çemberinin daralması...
Yaşamda ıstırap çekmek
Kader kaleminin yazdıklarını karalamasıdır
Ama neden gözyaşı da yağmur kadar bereketli olmasın?
İnsan, içindekilerle ağladıkça yeşerir.
Ağlamak, kader kaleminin tükenmez mürekkebidir...