Kader, Daha Ne İstersin Benden

Şu hayat bana bir gün bile gülmedi kader…
Bir çocuğumu toprağa verdim,
Nefesim göğsümde kaldı.
Acısı yetmedi mi?
Yıllarca bilmediğim bir mezara
“Evladım” diye ağladım ben…
Toprağı okşadım, taşına sarıldım,
Her Fatiha’da içimden koptum.
Meğer o toprak bile bana ait değilmiş,
Meğer acının da sahtesi varmış kader…
Yetmedi.
Bir kimsesiz mezar sahiplendim sonra,
Belki dedim Rabbim görür,
Belki bu merhamet
Benim yaramı sarar.
Ama sen durmadın kader,
Bir kez olsun “yeter” demedin.
Sonra amansız bir hastalık…
Doktorların gözünde cümle yarım,
Benim gözümde çocuklarım tamdı.
Serumların ucunda umut,
Yastığımda sessiz dualar…
Ben ölümü değil,
Yetim kalacak yavrularımı düşündüm.
İçim paramparça,
Ama dimdik durdum.
Çünkü bir anne düşerse
Ev yıkılır bilir misin kader?
Ben hastalığı yendim,
Ama sen beni bırakmadın.
Yuvam yıkıldı…
Duvarlar değil, kalbim çöktü.
Bir de gönül verdiğim gitti.
Sanki kalbime mühür vurup
“Bu kadına huzur haram” dedin.
Söylesene kader…
Daha benle ne kadar uğraşacaksın?
Bir mezar, bir hastane, bir yıkık ev yetmedi mi?
Bari bırak…
Yaşama sebebim olan çocuklarım için
Ayakta kalayım.
Ben mutluluğu istemiyorum artık,
Biraz sükûnet yeter.
Biraz huzur…
Biraz sabah,
Ağlamadan uyanabildiğim bir sabah…
Ey kader,
Eğer yazacak başka acın kaldıysa
Bana değil…
Artık dizlerime değil…
Yeter ki çocuklarımın gölgesine
Dokunma.
Ben zaten
İçimden bin kere öldüm.

Tarih:15/01/2026
Agâh tövbekâr
Kayıt:24/02/2026 -00:25:00