Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
tam da bir fırtına koparken duygular denizinin tam ortasında anaforlar oluşur çeker insanı içine.....bir baş dönmesi hızıyla vururken dibe çıkabilmek öyle kolayda değil hani yüzeye.....kaç kişi boğulmuştur bu fırtınada.....kaçmak mümkün mü?bir söz,bir anlık iz düşüm yetmez mi yaşanan en kımetli ,en anlamlı zamana geri dönmeye?....haydi gülümse her kaçış geriye dönüşün bir başlangıcı....saygı,sevgilerimle.......
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta