Kabulleniş Şiiri - Turgay Esen

Beni ne hallere düşürdün;
Küçük sevinçlerinle, mutluluğuna alıştım
Canımı yaktın, acıya alıştım
Bazen imkansızı yaşattın,
Çaresizliğe alıştım;

Bir hırs uğruna
Arkadaşlık çiğnenirken
Menfaat uğruna
Dostluklar ezilirken
Bir anlık zevk uğruna
Bir Çiçek solarken
Ve insanlar bir gece yanarken
Acımasızlığına alıştım.

Bir soysuzun bıçağından
Kanlar sızarken
Bir namerdin namlusundan
Dumanlar çıkarken
Açgözlülüğün savaş çığlığından
Bombalar patlarken
Ve içinde insanlar ölürken
Vahşetine alıştım.

Çöp kovasından çıkan cesedi
Minibüsün içinde yankılanan acı sesi
Bir varilin içinde yatan bedeni
Bir anne ağlarken kızının yanında
“Ölmek istemiyorum” diye
Babasıyken faili;
Unutmaya alıştım.
Hayat…
Ne fazla ne de eksik,
Seni, tam da olduğun gibi yaşadım.