Kabuk Şiiri - Mehmet Kaya 8

Bir zamanlar çocukluktu
çamura düşen ekmek gibi —
yine de yerden alıp öperdik
hayat öyle kutsaldı.

Bir zamanlar dostluktu
içine tuz kaçmış gözyaşı gibi —
acıydı belki ama gerçekti
yürek öyle sadıktı.

Şimdi ne kaldı?
Yarım cümleler, üç nokta,
emojiyle susturulmuş özlemler...
Artık hiç kimse vedalaşmıyor
çünkü kimse bağlanmıyor.

Hayat bir kabuk şimdi
dışı sert, içi boş —
rüzgârla oradan oraya
ve her savruluş
bir başka unutuluş.

Bir zamanlar aşk vardı,
şimdi algoritmaların sıraladığı eşleşmeler
ve bir cümlede kırılan kalpler.
Hatıra bile üretilmiş gibi
plastik, steril, geçici.

Kabuk olduk dostum.
İçimize çekilmiş,
dışımıza beton örmüş...
Ama bir gün
bir kelimeyle,
belki bir bakışla
yeniden çatlayacağız.
Ve içimizden
o eski biz
yeniden doğacak.