Kaalsiz Şiiri - Muhayyel Gizliay

Sana rağmen yaşadım,
Belki meyvesiz ağacı taşladım.
Bolca kafiyesiz şiirler yazdım.
Seninle beraber yaş aldım.

Sen hep vardın,
Ya da ben öyle sandım.
Seni düşlemek bile bana zandı.
Yaşanılan her an sanki tek bir andı.

Omzumda yükler söyle değişmiş miyim?
Nerede günah varsa ilişmiş miyim?
Nezlinde yaşamaya gecikmiş miyim?
Nesilde yaşamaktan çekinmiş miyim?

Kaybedilenleri aramaktan yorulmuş muyum?
Kapından hiç girmeden kovulmuş muyum?
Kendimi dört yılda biraz yoğurmuş muyum?
Kaalsiz cahilliği yüzüne vurulmuş muyum?

Memleketine sürgün hayatım bitmedi mi?
Çektiklerim gençliğe yetmedi mi?
Kadim emanetlerim daha yitmedi mi?
Söyle bu pervasızlık daha bitmedi mi?

Kanlanmış gözler acınarak uyku bekler.
Solumdaki bebek sana doğru emekler.
Değersiz mi görüldü, verdiğim emekler?
Hayal dünyamın gerçekliği üzmedi mi?

Muhayyel sabahın ortalarında.
Aç karna içilen dördüncü sigarasında.
Uğramaz diye unutulmuş kasabasında.
O kadar döndük bir kimse bizi görmedi mi?