Kendine dönüş Şiiri - Töre Hanım

​Yürüdüğün yollar yabancı değil sana,
Ayağına batan her diken,
Vaktiyle kendi ellerinle diktiğin o fidanın dalıdır.
Kime baksan aynadaki o yüz,
Kime vursan, canı yanan yine sensin.
​Ne gökten düşen bir yıldırımdır kader,
Ne de başkasının yazdığı bir keder...
Kime bir kuyu kazsan,
Derinliği kendi boyun kadardır.
Kime bir köprü olsan,
Menzili senin kalbinde son bulur.
​Gözündeki yaş da sensin,
Yüzündeki o muazzam tebessüm de.
Başkasına fırlattığın her taş,
Döner dolaşır, senin duvarını yıkar.
​Çünkü hayat, yankısı bitmeyen bir uçurumdur;
Ne fısıldarsan onu duyar,
Ne verirsen onu alırsın.
​Unutma, insanoğlu;
İyiye de kötüye de açılan kapı sensin.
Ne yaparsan,
Ama ne yaparsan...
Dönüp dolaşıp yine kendine yaparsın.