100- KALMBİMİN KIYISI
Kimsenin kaderine taş atmadım ben,
Herkes kendi gecesinin içinde başka türlü üşüyordu.
Yalnızca kendi yaralarıma eğildim,
Bir kuşun kırık kanadına bakar gibi, sessiz ve uzun.
100 - KÊLEKA DILÊ MIN
Min kevir neavêt çarenûsa kesî,
Her kes di şeva xwe de bi awayekî cuda dilerizî.
Ez tenê li ser birînên xwe xwar bûm,
Mîna ku li baskê şikestî yê çûkekê dinêrim, bêdeng û dirêj.
101- ANNE, O GÜN
Bir gün anne,
Fabrikaların paslı kapılarından yalnız işçiler çıkmayacak,
Yıllardır içeride tutulan sabahlar da çıkacak.
Madenlerden kömür değil, karanlığa direnen yüzler yükselecek.
101- DAYÊ, ROJEKÊ
Rojekê dayê,
Ji deriyên pasgirtî yên fabrîkayan tenê karker dernakevin,
sibehên ku salan hatine girtin jî derdikevin.
Ji kanîyan tenê komir dernakeve, rûyên ku li dijî tariyê radiwestin jî bilind dibin.
102- GÖLGENDEN YÜZÜNÜ SEÇEMİYORUM
Gölgenden Yüzünü seçemiyorum.
İlk gördüğüm günkü simanı unutamadım.
102- JI SÎYA TE EZ NIKARIM RÛYÊ TE BIBINİM
Ji sîya te ez nikarim rûyê te bibinim..
Min ew rûyê te yê roja pêşîn qet ji bîr nekir.
Zemanî gelek rû ji min birin û şust herikandin;
Navên kolanan guherîn, demsal westiyan,
87-ATLASA TUNEYIYÊ
Tu,
dengê şikestî yê sibehêkê yî ku bihar di demsala şaş de ketibe,
kulîlka nîvco ya Gulanê di nav kefên destê min de hiştiye.
Cara yekem e ku, di kolanên bajarekî
95-YOKLUĞUN ATLASI
Sen,
Baharın yanlış mevsime düştüğü bir sabahın kırık sesi,
Mayısın avuç içime bıraktığı yarım kalmış çiçek,
İlk kez, hiç var olmamış bir şehrin sokaklarında
86-BAJARÊ KU DI HUNDIRÊ MIN DE TÊ HILGIRTIN
Ez xwe di cêbê hundirîn ê koçekê de jibîr kirim,
navê te wek baranek kevn qat kirim û xistim astara dilê xwe.
Şev, di kefên destên min de pusûleyeke şikestî bû.
Ne bakurê nîşan dida, her tim te nîşan dida,
96-İÇİMDE TAŞINAN ŞEHİR
Bir göçün iç cebinde unuttum kendimi,
Adını, eski bir yağmur gibi katlayıp koydum kalbimin astarına.
Gece, kırılmış bir pusulaydı avuçlarımda,
Kuzeyi değil seni gösteriyordu hep,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!