İzmir'e Veda Şiiri - Yunus Emre Kalender

Söğüt gölgesinde ahşap bir banktan
Yedi kırkbeş otobüslerinde buğulu bir camdan
Korkularımdan, sevinçlerimden, üzüntülerimden
Kendimle helalleşmeden gidiyorum
Yağmur hızlanmadan
Şehir ıslanmadan
Keybettiğime hırslanmadan
Kazandığını kıskanmadan gidiyorum

Üçyüz arşın yürüyorum ayrılık sokağının başına
Yüzümde bir kahır, adımlarım ağır gidiyorum
Zalimle hesaplaşmadan
Kokunla vedalaşmadan
Hep gece kalsın diye İzmir hatırımda
Sabahla selamlaşmadan gidiyorum

Ne çiçekli bir yoldan, ne mutlu bir sondan
Ne de bir nida, kahkaha dolu bir tondan
Hiç yaşanmamış sayacağım bir sevdadan
Vakit çok geçmeden gidiyorum
Hüzünle kaynaşmadan
Sarılıp ağlaşmadan
Yazılmasın diye bir başka şiir daha
Acımı paylaşmadan gidiyorum

Ben seni çeyrek geçiyorum, saat sabah beşi
Vücudum argın, gönlüm dargın gidiyorum
Gece gibi siyahımla
Kavuştuğum sabahımla
Dilimde eyvahım, ahımla gidiyorum
Suçluyum, günahımla gidiyorum...