İzahsız Duygular Şiiri - Muhammed Emin D ...

Gözüm görse, dilim bilmez;
İşitsem sesini, ruhum sağır mı kesilir?
Attığım adım,
Verdiğim sözlerden bir adım öteye gitmez.

Kara kışın rengi hep mi beyaz sandın?
Çamura batmışım ama düşmemişim yüzüstü.
Zamanla geçen mevsimdi;
Sen beni hep yaz, hep ilkbaharla andın.

Kandın; çekilesi damarlarımda.
Ruhtun, üfledim sönmedin.
Kandın; sen nefsine kandın.
Ruhtun; yanımdayken dahi
Varlığın yok yazılırdı.
Şimdilerde adın geçince “burada” diyorum,
Kimseler duymuyor ama ben “burada” diyorum.
Kalbimin en ön sırasındasın;
Yok, yazamadım seni…
Ama sen sınıfta kaldın.

Çark edersin elbet bir gün,
İzahsız duyguların esiri olursun.
Nereden mi biliyorum?
Ben oldum.
Yoruldum; sağa döndüm, sola döndüm,
Uyku da uyuyamadım.
Sigaradan kesildim, sudan, ekmekten kesildim.
Ben seni senden çok dert edindim,
Ne yeminler, ne sözler içtim.

Kokunu aldım kalabalık caddelerde,
Dönüp ardıma bakamadım.
Geldim kapının önüne,
Son kez pencerene doğru
Kafamı kaldıramadım.
Bir yerlerde oturduğumuz masaların
Tam karşısına oturup
Yokluğumuzdaki bize baktım.

Hangi yüzüne konuşacağımı bilsem konuşurdum.
Sırtın neresi belli değil;
Arkamı dönüp gideyim.
Aşkın mahzenlere saklanmış,
Elinde fener arasan
Artık bulamazsın.

Aynadaki yüzüm solgun bu ara,
Terim ise hâlâ sıcak.
Kelimeler ağzımdan,
Mahkeme kararıyla çıkıyor adeta.

Hangi elekten geçsem takıldım,
Kedere sanki ben hep hazırlandım.
Çemberinde gül oya olur mu feleğin?
Sus; ben bu filmde bizzat oynadım.

Hakkını teslim eder, alacağını alır bir gün;
Her bir cefa…
Her döngü bir düzleme girer,
Gelir bir sefa.
Talih kuşu pislese omzuma,
Korkarım;
Temizleyen sen ol bu defa.

Rıhtımımda sayısız öten gemi sireni,
Sanki hepsi bir kadın.
Hangisi kim bilir hangi yola koyulur?
Ben ne gemiler yaktım da,
Ben huzuru maviliğin derinliklerinde buldum…